وَالْحَمْدُ للهِِ الَّذي
تَحَبَّبَ اِلَي وَهُوَ غَنِي عَنّي...
ستايش مخصوص خدايي است كه با من دوستي مي كند در حاليكه از من بي نياز است.
و نمي دانم چرا " شيوه ي دوست داشتنت..." وادارم مي كند
اين عبارت را به اخر اين تكه اضافه كنم كه:
" وَالْحَمْدُ للهِِ الَّذي تَحَبَّبَ اِلَي وَهُوَ غَنِي عَنّي...
و ليس كمثله شيء...
و ليس كمثله شيء..."!
جمعه بیست و هفتم فروردین ۱۴۰۰
