وَالْحَمْدُ للهِِ الَّذي
تَحَبَّبَ اِلَي وَهُوَ غَنِي عَنّي...
ستايش مخصوص خدايي است كه با من دوستي مي كند در حاليكه از من بي نياز است.
و نمي دانم چرا " شيوه ي دوست داشتنت..." وادارم مي كند
اين عبارت را به اخر اين تكه اضافه كنم كه:
" وَالْحَمْدُ للهِِ الَّذي تَحَبَّبَ اِلَي وَهُوَ غَنِي عَنّي...
و ليس كمثله شيء...
و ليس كمثله شيء..."!
دلش را داشته باشي روز اولي، از لا به لاي جمعيت و سرشلوغي هايش بروي آن جلوملوها، آن اولي ها را هم پس بزني بروي درست روبرويش،
آب دهانت را قورت بدهي،
سرت را بندازي پايين،
به انگشتانت نگاه كني،
و بگويي:
" ببينيد،
من دورهايم را زده ام،
تمام گل هاي دنيا را بوييده ام،
به ساز تمام بادها رقصيده ام،
به همه ستارگان آسمان چشمك زده ام،
حالا ولي..."
به اينجايش كه رسيديد، بايد نگاه تان را از دست هاي تان بگيريد و آرام و متين زل بزنين به چشمانش!
.
.
لازم نيست چيزي بگوييد، خودش مي فهمد كه چقدر تنهاييد!!